اگر چه در ایران حمایت از صنعت با تدوین و تصویب قانون و بخشنامه آغاز می‌شود ولی به دلیل عدم توجه برخی از کارفرمایان به این قوانین و نابرابری قدرت چانه زنی بخش خصوصی و کارفرمایان دولتی تحقق این هدف را بسیار مشکل می‌سازد به همین جهت، تدوین و تصویب قوانین حمایتی هرچند گسترده و فراگیر آنطور که شایسته است، نتوانسته صنعت کشور را مورد حمایت قراردهد، چون اکثر پروژه های بزرگ بوسیله دولت و کارفرمایان دولتی اجرا می‌شود که به شیوه‌های مختلف این قوانین در اجرای آنها نادیده گرفته می‌شود.

 لذا با توجه به وجود قوانین حمایتی همچنان شاهد بی توجهی به منافع صاحبان صنایع که با استفاده از این قوانین در مناقصات شرکت نموده و بخشی از کار را نیز برنده شده‌اند، هستیم. چرا که برخی از کارفرمایان از شیوه جایگزینی غیرمنطقی کالاهای خارجی بجای تجهیزات ایرانی برای تضییع حقوق و منافع سازندگان یا صاحبان صنایع داخلی استفاده می‌نمایند. بنابراین تنها راه صیانت از صنعت را می‌توان در حمایت از سرمایه های صنعتی دانست که جلوگیری از تضییع حقوق و منافع صاحبان این سرمایه‌ها در فرآیند انجام کار از اهم آن است.

 برای حمایت از صنعت، ابتدا می‌بایست صاحبان صنایع یا به عبارتی سرمایه گذاریهای صنعتی از حمایت کامل برخوردار شوند به گونه‌ای که هیچ خسارتی از ناحیه کارفرمایان دولتی به آنان تحمیل نشود.

 متاسفانه انجمن ستصا تاکنون شاهد تحمیل خسارت های زیادی از سوی کارفرمایان دولتی به بنگاه‌های بخش خصوصی بوده است که علت اصلی آن را در نبود سیستم پاسخگوئی باید جستجو کرد. از همین رو بخش خصوصی انگیزه کافی خود برای همکاری با برخی کارفرمایان دولتی را از دست داده است که این امر در شرایط حساس کنونی نه زیبنده کارفرمایان و نه زیبنده بخش خصوصی است، چرا که امروز بحث اشتغال، توسعه صنعتی، رفاه عمومی و تضمین منافع ملی می‌بایست مطرح باشد و دیگر هیچ.

 محمدرضا پویشمن؛ دبیرکل انجمن ستصا